به انتظار روزهای خوب ننشینیم، به انتظار فرج زمینه ساز و عمل کننده به خوبی ها باشیم.
خرداد 23, 1396 نوشته شده توسط 

جلب توجه محبوب

به نام خدا
گاهی تنها دغدغه معارف مهدوی داریم و ذهن مهدوی و این در حالی است که قلب ما مهدوی نیست.

 

به نام خدا
گاهی تنها دغدغه معارف مهدوی داریم و ذهن مهدوی و این در حالی است که قلب ما مهدوی نیست.
تلاش کنیم تا خویش و جامعه را به سوی تقویت قلب مهدی گسیل بداریم چراکه احساس و عاطفه بیدارکننده انسان بوده لذا لازمست برای داشتن ذهنیت مهدوی ابتدا قلب مهدوی را تقویت کنیم.


سفیان بن عیینه گوید :از امام صادق علیه السلام از آیه
" الا من اتی الله بقلب سلیم "
   پرسیدم حضرت فرمود:
قلب سلیم آن است که خدا را ملاقات می کند و در آن جز محبت خداوند نیست! 
محبت مراجعه به درون و بازیابی فطرت خویش می باشد.
ما در درون عاشق مولا هستیم و تنها واکاوی و پرورش لازم است.
در اینl مقال برآنیم تا هنر عشق ورزی و جلب توجه محبوب را بیاموزیم.
جلب توجه محبوب:
ابراز محبت محب به محبوب، و حتی عملکردش، نه به دلیل نیاز محبوب است، که عکس او صادق بوده و محب محتاج محبت به محبوب خویش است و احتیاج عملکردی برای او  و  به خاطر او.
همانطور که فرزندان احتیاج به محبت والدین دارند بیش از آنکه والدین محتاج محبت اولاد باشند.
به راستی حال ما نسبت به پدری که در فراق او به سر برده و ادعای عشق او  داریم چگونه است؟!اگر یک روز او را نبینیم یا با او سخن نگوییم می توانیم به زندگی ادامه بدهیم؟
راهکارهای عشق ورزی:
گذشتن از خود:
چه طور میشود که انسان، عاشق رفتار و گفتار خویش است و عاشق خواسته ها و توجیه گر اعمال خود، به خاطر اینکه عاشق خودش است، حب ذات دارد، حالا اگر محب، این عشق به خودیت را تبدیل به عشق به حضرت بقیه الله الاعظم روحی له الفداء  بکند، عاشق هر خواسته او میشود و خود را برای محبوب می خواهد ،نه محبوب را برای خویش!
پیامبر خدا (صلی الله علیه و اله وسلم) فرمودند:
" هیچ بنده ای ایمان به خداوند ندارد مگر این که من در نزد او از خودش محبوب تر باشم و عترت مرا بیش از عترت خود و خانواده ام را بیش از خانواده ی خود و جان مرا
بیش از جان خود دوست داشته باشد." وقف محبوب:
محب خویش را وقف محبوب می کند ،او یکسره در پی برآوردن حاجات محبوب خود بسر می برد!
عاشق حضرت مهدی علیه السلام از چیزهایی که دوست دارد می گذرد فقط بخاطر  محبوب خود چون می داند بهترین هدیه در پیشگاه حضرت عشق روحی له الفداء گذشتن از چیزهای ارزشمندست وگرنه روغن ریخته را وقف مسجد کردن شاهکار نیست...!!!
خدواند در آیه 92 سوره  آل عمران می فرماید:
" لن تنالوا البر حتی تنفقوا مما تحبون... "
هرگز به نیکی نمی رسید تا از آنچه دوست دارید انفاق کنید.
صله امام:
امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف پدر حقیقی ماست پس صله او امری واجب است. صله یعنی داشتن رابطه و پیوند که مواردمختلفی را شامل می شود.
صله امام نیز در موارد مختلف کاربرد دارد .کسانی که توانایی مالی دارند، حال که امام در پس پرده غیبت بسر می برد می توانند بخشی از مال خویش را در راهی که  او دوست دارد خرج کنند  و گاهی دست نیازمندی را به نیابت از او گرفته یا به دیگران قرضی بدهند به خاطر محبوب خویش و اما عده ای که توان مالی ندارند با یک سلام می توانند به او دلگرمی داده که پدر نازنینم  حضورت را در تمام لحظات خودم حس می کنم و می دانم که هستی... و اینگونه صله او را می توانند به جا آورند.
 یادمان باشد اگر ما صله را در حق او بجا آوریم او نیز ما را رحم خود دانسته و بی شک صله رحم را در حق ما بجا خواهد آورد.تعیین  ساعات خاص عاشقی:
مناسب است که جدای از هر ساعت، ساعت مخصوصی را برای حس خاص تر و پیوند عاطفی ویژه با محبوب خویش اختصاص دهیم.
و چه زیباست اگر این ساعت، از نیمه های شب باشد.چرا که نیمه شب ها همه خوش اخلاق ترند و حضرت مهدی سلام الله علیه نیز اوج خوش خلقی و مهربانی ست و دستی را خالی برنمی گرداند.
مراقبت در محضر محبوب:
محب برای ملاقات با محبوب ،خویشتن را آراسته می کند، و حال اگر در محضر باشد و درک کند معشوقش را، مواظبت می کند از گفته و رفتار و حرکاتش.
حال آنکه محبوب ما اذن الواعیه و  عین الله ناظره بوده و همواره در تمام ساعات و لحظه ها مراقب و آگاه بر ماست.در حقیقت ما یکسره در محضر اوییم و این مراقبت همیشگی را می طلبد!
ذکر همیشگی:
منتظر با ذکر همیشگی خویش، پیوند میان خود و محبوب را حفظ می کند .
اللهم و لا تنسنا ذکره و انتظاره
تحمل رنج و سختی ها بخاطر محبوب:
همیشه از مهدی سلام الله علیه راحتی و آسایش خویش را خواسته ایم ، حال آنکه جاده عشق پر پیچ و خم است و عاشقی کار رندان بلاکش باشد.
کسی می تواند ادعای عشق آن دردانه آل طاها را داشته باشد که خود را در راه او به زحمت انداخته و تلاش کند .محب در اوج خستگی ها نیز به سراغ محبوب خویش می رود و مهم ترین کارها را برای او انجام می دهد.
امام سجاد (ع ) در دعای ۴٧ صحیفه سجادیه می فرماید:
…مرا در زمره آنان قرار ده که خود را برای تو به زحمات انداخته اند و در راه تو کوشیده و رنج برده اند.استفاده بهینه از داده های مولا:
برای ایجاد قلب مهدوی باید احسان حضرت را یادآور شد.چراکه احسان محبت آور است و  از طرفی این کار سپاس گزاری از محبوب محسوب شده و محبت او را در پی دارد.همچنین با شناسایی داده های مولا می توانیم از آنها استفاده بهینه نماییم.
مهدوی در مناجات های خود با مولا ابتدا داده های او را می شمارد    " انت الذی احسنت..."
سپس داشته های خود را مرور کرده و هیچ بودن خود را یادآور می شود.
"انا الذی ...."
کار در خفا:
کسی شامل کمک های غیبی و ناشناس حضرت می شود که خود اهل کمک کردن در خفا به دیگران باشد!
کار کردن در خفا نوعی جلب توجه محبوب را در پی دارد چراکه زیباترین و با اخلاص ترین کارها برای او کاریست که در اوج ناشناسی انجام شود.
زیباکاری:
"ان الله جمیل یحب الجمال"
کاش برای جلب رضایت مولا ، زیبا باشیم و زیبا کاری کنیم.
امام زمان زیبا می خورد ،زیبا می نوشد و...برای همین عمر طولانی دارد!
امام از بی نظمی بیزار است پس برای جلب توجه او باید از آنچه او نمی پسندد دوری کرد.
همواره در دسترس محبوب بودن:
محب چنان حضور دارد در محضر محبوب، که همواره چشمانش به لب های یار است تا  او اشاره کند در پی اجابت برآید.در میدان معاشقه مولا همه با سرعت بالایی در حرکت هستند برای همین محب می داند که اگر لحظه ای در دسترس نباشد کسی دیگر جای او را خواهد گرفت.
خواب منتظرانه:
منتظر ، حتی منتظرانه می خوابد!
مهدوی در خواب نیز از محبوبش جدا نمی شد بلکه به محض رسیدن سحر از رختخواب کنده می شود تا با او خلوت کند.
یک چشم زدن غافل ز آن شاه نباشی
شاید که نگاهی کند آگاه نباشی
قلب قبله زبان است و قلبی که در تصرف مهدی ست حتی در خواب نیز با مولای خویش بوده و زبانش به ذکر او مشغول! لازمه آن این است که در هنگام بیداری زبان معلم قلب شود.پس می توان قلب را تعلیم داد و حتی در خواب به یاد آن عزیز بود.
محبت به دیگران بر محور محبوب حقیقی:
محب اگر به دیگران هم محبت می کند بر محور محبت به مولای خویش و محبوب خود است،همه را بر گرد وجودی او جمع می نماید.
او با این کار محبت محبوب خویش را در سایر دل ها افکنده و اینگونه تسهیل کننده ظهور او نیز خواهد بود.
در خلوت و جلوت یاد محبوب بودن:
محب در همه حالات خویش به یاد محبوب است و هرگز لحظه ای یاد او را در دل ، در خلوت هایش و حتی در میان جمع  فراموش نمی کند. او می داند نه تنها در خلوت بلکه در میان جمع نیز می تواند با مولای خویش معاشقه داشته باشد و حتی در صحبت هایش مدام سخن از او بر زبان آورده و دیگران را نیز متوجه او سازد.اینگونه آن نازنین امام نیز در تمام حالاتش یاد محب خویش را از خاطر نخواهد برد.
امام صادق علیه السلام :
خدایا می فرماید :ای فرزندان آدم! در دل به یاد من باش ،من هم به یاد توام،در خلوت مرا یاد کن،من هم تو را یاد می کنم،در میان مردم مرا یاد کن،من هم در میان مردمی بهتر از آن گروه تو را یاد می کنم. برگزاری مجالس اهل البیت:
یکی از راه های عشق ورزی برگزاری  مجالس ذکر ایمه علیهم السلام است. با این کار محب نشان می دهد که عزیزان محبوب نیز برای او عزیزند هر چند که همه آنان نور واحدند!
امام حتی بوی شیعیان و علاقمندانی که دور هم جمع شده و از اهل بیت  علیهم السلام یاد می کنند دوست دارد.
پیامبر اکرم (ص) :
به  باغ های بهشت  بشتابید،عرض شد :ای رسول خدا!باغ های بهشت کدامند؟
فرمود :حلقه های یاد خدا. بار معشوق به دوش کشیدن:
کاش وقتی ناراحتیم طوری وانمود کنیم که مولا بیش از این ناراحت نشود،نگذاریم بفهمد تب داریم.سر گرسنه زمین و دم نزنیم تا او را آزرده خاطر نکنیم.
درد بکشیم به نیابت از او و به خود بگوییم :آقا من درد می کشم تا تو درد نکشی ..
کار برای محبوب و تنها او:
محب عمل خویش را برای دل محبوب انجام می دهد و دیگران را مطلع این عملکرد خویش نمی کند و با این کار به محبوب اثبات نموده که فقط تو برایم مهمی و دیگران هیچ!
و سعی در انجام هر چه بهتر و زیباتر این کارها دارد چرا که خود را نماینده مولا دانسته و اینگونه با اعمال خود زینت و آبروی معشوق خود است.
امام باقر علیه السلام به دوستان و پیروان می فرماید:
با اعمال و رفتارتان برای ما زینت و آبرو باشید. دلربایی در خلوت:
محب در خلوت های خود، بیشتر برای محبوب،وقت می گذارد و تنها در میان  جمع جوگیر نمی شود.
خداوند خطاب به موسی بن عمران می فرماید :
ای فرزند عمران! دروغ می گوید آن که گمان می کند مرا دوست دارد اما شب به خواب می رود و از من جدا می شود.
آیا چنین نیست که هر دوستی خلوت دوست خویش را می طلبد؟!
میدان دادن به محبوب:
محب به مقام تسلیم رسیده،اختیار زندگیش را به محبوب و مقتدای خویش می سپارد.او می داند هر چه بیشتر  تسلیم مولا گردد،میدان برای محبوب بازتر می شود! او رو به محبوب خود می گوید:
خدا به من اختیار عطا نمود و من با تمام اختیار ، اختیارم را به تو می سپارم ای صاحب من!
ملاقات با محبوب در سکوت
شب زنده داری، و گذشت از شیرینی خواب، بستر خلوتی را با محبوب فراهم کرده و این ملاقات در سکوت و در تمرکز صورت میگیرد.و در این هنگام است که بیشتر می توان به مولا نزدیک شد چرا که فقط خاصان حضور دارند!محب فراغتی برای خویش نمی بیند
محب پس از فراغ از کارهای واجب،به مستحبات پرداخته و چون از عملی فارغ گشت به عمل مورد پسند دیگر محبوب می پردازد.او می داند فرصت سرگرمی ندارد و هر لحظه ممکن است مرگ او  یا ظهور حضرت فرارسد آنگاه با این اندک توشه در برابر محبوب چگونه می تواند ابراز وجود نموده و در خیل عظیم عشاق متاعی برای عرضه داشته باشد

121

برای تو...

جمعه ها طبع من احساس تغزل دارد
ناخودآگاه به سمت تو تمایل دارد
بی توچندیست که درکارزمین حیرانم
مانده ام بی تو چرا باغچه ام گل دارد
شاید این باغچه ده قرن به استقبالت
فرش گسترده و در دست گلایل دارد

درباره‌ی استاد

حجت الاسلام والمسلمین سید عبدالکریم حسینی؛ متولد 1350

حدود 10 سال است که ایشان در مباحث مهدویت به صورت حرفه ای وارد شده اند و از فارغ التحصیلان مرکز تخصصی مهدویت قم هستند.

استاد و مبلغ مباحث مهدویت در حوزه های علمیه، دانشگاه ها، مدارس، مساجد، نهادها و ارگان های مختلف و همچنین از مبلغین بین المللی می باشند که در کشورهای گوناگون ازجمله: آلمان، استرالیا، انگلستان، هلند و... تجربه تبلیغ دارند، همچنین در تولید محتوایی برنامه های رادیویی و تلویزیونی مهدویت و احکام نیز همکاری بسزایی دارند. تحصیلات استاد، معادل کارشناسی ارشد در رشته مهدویت و معادل دکتری در فقه و اصول است.

abdolkarim hoseini