ياورانى است خدا را كه بيايند وليك چه شود گر ز اطاعت نگريزيد، كمى

«كلمه "آيات" مورد اشاره در آيه فوق ائمه هستند و آن آيه مورد انتظار، قائم عليه السلام است. پس روز آمدن او ايمان آوردن كسى كه قبل از قيام او ايمان نياورده باشد سودى نخواهد داشت. اگر چه آن ايمان آورنده به پدران پيشين آن حضرت مؤمن بوده باشد.»

گر منتظرى قدم به خود سازى نه كز پيش مهياى ظهورش بايد

«چه نيكوست صبر و انتظار فرج؛ آيا سخن الهى را شنيده‏اى كه "مراقب باشيد كه من هم با شما مراقبم"

"پس منتظر باشيد كه من هم بامنتظرانم"

پس بر شماباد به صبر، چرا كه فرج در حال يأس (از امور عادى) فرامى رسد.»

اقيانوسى است خيل مشتاقانش يك قطره زخيل بى كرانش هستيم

هر كه در غيبت مهدى ز رهش باز نماند رو به مقصد بنمود و سوى آغاز نماند

وارثان زمين

«ان الارض لله يورثها من يشاء من عباده والعاقبة للمتقين»

امام باقر عليه السلام فرمود: «دولت ما آخرين دولتهاست و هيچ خاندانى كه امكان در دست گرفتن دولت را داشته باشند باقى نخواهد ماند مگر آنكه قبل از ما به حكومت مى‏رسند تا آنكه بعد از حكومت ما كسانى ادعا نكنند كه اگر ما به حكومت مى‏رسيديم مثل روش اينها عمل مى‏كرديم. و همين است سخن خداى عزوجل كه: «عاقبت از آن پرهيزكاران است.»

اى كه دارى بر خداوندت يقين بشنو اينك وعده آن بهترين

پيروزى نهايى

«يريدون ان يطفئوا نور الله بافواههم و يأبى الله الا ان يتم نوره و لوكره الكافرون ـ هوالذى ارسل رسوله بالهدى و دين الحق ليظهره على الدين كله و لو كره المشركون»

حضرت على عليه السلام فرمود: «آيا وعده اين آيه تاكنون محقق شده است؟ هرگز! به خدايى كه جانم در دست اوست به جايى خواهد رسيد كه هيچ قريه‏اى باقى نماند مگر آنكه در آن، بر شهادت به وحدانيت الهى و رسالت رسولخدا هر صبح و شام ندا بر خيزد.»

آيد آن روزى كه حق قاهر شود حاصل رنج نبى ظاهر شود

منتظران، "اولياءالله" هستند

«الا ان اولياءالله لا خوف عليهم و لا هم يحزنون الذين آمنوا و كانوا يتقون لهم البشرى فى الحيوة الدنيا و فى الاخره»

امام صادق عليه السلام فرمود:« خوشا به حال شيعيان قائم ما و منتظران ظهورش در زمان غيبت؛ و اطاعت كنندگانش در زمان ظهور، آنانند اولياء خدا كه نه ترس در آنان است و نه اندوهگين گردند.»

اى خوشا مردان صبر و انتظار اى خوشا بر عاشقان روى يار

آرزوى پيامبران

«قال لو ان لى بكم قوه او آوى الى ركن شديد»

امام صادق عليه السلام فرمود: «سخن لوط كه به قومش گفت: "اى كاش مرا بر شما قوتى بود يا آنكه به تكيه گاهى پناه مى‏بردم"؛ نبود مگر آرزوى توانايى قائم عليه السلام و "ركن" هم چيزى نبود مگر قدرت ياران آن حضرت هر مرد از آنان توان چهل مرد را داراست و قلب هر يك از آنان همچون يك قطعه آهن است كه اگر بر كوهها گذر كنند آنها را از جا مى‏كنند.»

اى كاش كه آن ركن ركين مى‏آمد آن مايه اقتدار دين مى‏آمد

ذخيره الهى

«بقية الله خير لكم ان كنتم مؤمنين»

مردى به امام صادق عليه السلام عرض كرد آيا به امام قائم عليه السلام با خطاب (اميرالمؤمنين) سلام كنيم؟ حضرت فرمود:

اى كه باقيمانده خوبان تويى اى كه موعود همه قرآن تويى

آشناى ناشناس

«و جاء اخوه يوسف فدخلوا عليه فعرفهم و هم له منكرون»

امام صادق عليه السلام فرمود: «در قائم اين امت عليه السلام چهار سنت از سنت پيامبران خواهد بود: سنتى از موسى "خائفا يترقب" كه ترسان چشم انتظار بود. و سنتى از يوسف "يعرفهم و هم له منكرون" كه او آنها را مى‏شناخت ولى آنها او را نمى‏شناختند. وسنتى از عيسى "و ما قتلوه و ما صلبوه" كه زنده است و هرگز او را نكشته‏اند. و سنتى از محمد صلي الله عليه و آله وسلم "يقوم بالسيف" كه با نبرد قيام مى‏كند.»²

ز چه، اى يوسف كنعان نبينم روى ماهت را و يا بينم وليكن حيف نشناسم نگاهت را

در حسرت او

«حتى‏اذااستيئس الرسل و ظنوا انهم قد كذبوا جائهم نصرنا.....»

حضرت صادق عليه السلام پس از توضيح آنكه وعده حكومت صالحان و آثار آن هنوز محقق نگرديده، به عنوان كُندى و دور بودن ظهور حضرت قائم اين آيه را تلاوت كردند"تا آنكه رسولان مأيوس شده و گمان كردند كه به آنها دروغ گفته شده، در آن هنگام يارى ما فرا رسيده...".²

خوبان به حسرت كى ز در درآيى اى يار از چه از سفر نيايى

خوشا بر حال منتظران

«ان الذين آمنوا و عملواالصالحات طوبى لهم و حسن مآب»

يونس بن عبدالرحمن مى‏گويد به حضرت موسى بن جعفر عليه السلام عرض كردم: اى فرزند رسولخدا شما قائم به حق هستيد؟ حضرت فرمود:

«من هم قائم به حق هستم اما آن قائمى كه زمين را از دشمنان خدا پاك مى‏كند و آنرا آنچنانكه از ظلم و جور پر شده باشد، از عدل و داد لبريز مى‏سازد، او پنجمين از فرزندان من است كه غيبتى خواهد داشت كه بدليل ترس از جانش طولانى خواهد شد. در آن زمان گروههاى زيادى از دين برگشته و گروهى ديگر بر آن ثابت مى‏مانند.... خوشا به حال شيعيان ما، آنانيكه در زمان غيبت قائم ما به ريسمان ما آويخته، بر دوستى ما و بيزارى از دشمنان ما استوار بمانند. آنها از ما و ما از آنهائيم آنها به امامت ما خشنود و ما نيز به شيعگى آنها خشنوديم. پس خوشا بر حال آنها و باز هم خوشا بر آنها، به خدا قسم آنها در روز قيامت در درجه ما خواهند بود.»¹